มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณีดำเนินการติดตามและวัดปริมาณอาหารเหลือทิ้งจากการให้บริการอาหารภายในมหาวิทยาลัย (Campus Food Waste Measurement) ประจำปี พ.ศ. 2568 เพื่อนำข้อมูลมาคำนวณปริมาณอาหารเหลือทิ้งต่อประชากรมหาวิทยาลัย (Food Waste per Capita) ตามตัวชี้วัด SDG 2.2.2 Campus Food Waste ภายใต้เกณฑ์การประเมิน THE Sustainability Impact Ratings 2027 โดยใช้ปริมาณอาหารเหลือทิ้งรวมจากหน่วยบริการอาหารภายในมหาวิทยาลัยเปรียบเทียบกับจำนวนประชากรแบบเทียบเท่าเต็มเวลา (Full-Time Equivalent: FTE) ซึ่งประกอบด้วยนักศึกษาและบุคลากรของมหาวิทยาลัย

1.การติดตามและวัดปริมาณอาหารเหลือทิ้ง (Campus Food Waste Measurement)
ในปี พ.ศ. 2568 มหาวิทยาลัยดำเนินการรวบรวมข้อมูลปริมาณอาหารเหลือทิ้งจากการให้บริการอาหารครอบคลุมทั้งมหาวิทยาลัย (Whole-University Campus Food Waste Tracking) ผ่านหน่วยบริการอาหาร (Catering Services) ทั้ง 2 แห่ง ได้แก่ โรงอาหารอาคาร 36 และโรงอาหาร Canteen โดยดำเนินการชั่งน้ำหนักและบันทึกปริมาณอาหารเหลือทิ้งอย่างต่อเนื่องตลอดช่วงเดือนมกราคม–ธันวาคม พ.ศ. 2568 ก่อนนำข้อมูลมารวบรวมและสรุปผลเป็นปริมาณอาหารเหลือทิ้งรวมประจำปี โดยผลการติดตามพบว่า โรงอาหารอาคาร 36 มีปริมาณอาหารเหลือทิ้งรวม 2.465 เมตริกตัน โดยมีการบันทึกข้อมูลครบทั้ง 12 เดือน ขณะที่ โรงอาหาร Canteen มีปริมาณอาหารเหลือทิ้งรวม 2.343 เมตริกตัน ส่งผลให้มหาวิทยาลัยมีปริมาณอาหารเหลือทิ้งรวมจากหน่วยบริการอาหารทั้ง 2 แห่ง เท่ากับ 4.808 เมตริกตันต่อปี (Total Campus Food Waste)

2. ปริมาณอาหารเหลือทิ้งรวม = 2.465 + 2.343 = 4.808 เมตริกตัน/ปี
ข้อมูลดังกล่าวได้จากการรวบรวมผลการชั่งน้ำหนักและบันทึกปริมาณอาหารเหลือทิ้งของหน่วยบริการอาหารภายในขอบเขตการติดตามตลอดปี พ.ศ. 2568 และใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับการคำนวณปริมาณอาหารเหลือทิ้งต่อประชากรมหาวิทยาลัย

3. จำนวนประชากรมหาวิทยาลัยแบบเทียบเท่าเต็มเวลา (Campus Population – FTE (คน))
ในปี พ.ศ. 2568 มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณีมีจำนวนประชากรแบบเทียบเท่าเต็มเวลา (Full-Time Equivalent: FTE(คน)) รวมทั้งสิ้น 7,927 FTE (คน) ประกอบด้วยนักศึกษาแบบเทียบเท่าเต็มเวลา (FTE Students) จำนวน 7,079 FTE (คน) และบุคลากรแบบเทียบเท่าเต็มเวลา (FTE Employees) จำนวน 848 FTE (คน) โดยจำนวนประชากรดังกล่าวใช้เป็นฐานในการคำนวณปริมาณอาหารเหลือทิ้งต่อประชากรมหาวิทยาลัย โดยอ้างอิงข้อมูลประชากรในปีเดียวกันกับข้อมูลการตรวจวัดปริมาณอาหารเหลือทิ้ง

4. ผลการคำนวณปริมาณอาหารเหลือทิ้งต่อประชากร (Campus Food Waste per Capita)
มหาวิทยาลัยคำนวณปริมาณอาหารเหลือทิ้งต่อประชากรจากปริมาณอาหารเหลือทิ้งรวมประจำปี หารด้วยจำนวนประชากรมหาวิทยาลัยแบบเทียบเท่าเต็มเวลา (FTE) ตามสูตรดังนี้

Food Waste per Capita = Total Campus Food Waste ÷ Total Campus Population FTE (คน))
= 4.808 เมตริกตัน ÷ 7,927 FTE (คน)
= 0.000607 เมตริกตัน/FTE(คน)/ปี

ผลการคำนวณแสดงให้เห็นว่า ในปี พ.ศ. 2568 มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณีมีปริมาณอาหารเหลือทิ้งจากหน่วยบริการอาหารที่อยู่ในขอบเขตการตรวจวัด เฉลี่ย 0.000607 เมตริกตันต่อประชากรแบบเทียบเท่าเต็มเวลา 1 หน่วยต่อปี โดยคำนวณจากปริมาณอาหารเหลือทิ้งรวม 4.808 เมตริกตัน และจำนวนประชากรมหาวิทยาลัย 7,927 FTE (คน)

5. การใช้ข้อมูลเพื่อสนับสนุนการบริหารจัดการอาหารอย่างยั่งยืน (Evidence-Based Food Waste Management)
ผลการติดตามปริมาณอาหารเหลือทิ้งต่อประชากรมหาวิทยาลัย ประจำปี พ.ศ. 2568 เป็นข้อมูลเชิงปริมาณที่สามารถตรวจสอบย้อนกลับไปยังผลการชั่งน้ำหนักและบันทึกข้อมูลของหน่วยบริการอาหารภายในมหาวิทยาลัย โดยมหาวิทยาลัยสามารถนำข้อมูลดังกล่าวมาใช้เป็นฐานในการติดตามแนวโน้มปริมาณอาหารเหลือทิ้ง ประเมินประสิทธิผลของมาตรการลดอาหารเหลือทิ้ง และสนับสนุนการวางแผนปรับปรุงระบบบริหารจัดการอาหารและทรัพยากรภายในมหาวิทยาลัยอย่างต่อเนื่อง

ดังนั้น การดำเนินงานดังกล่าวสะท้อนถึงความมุ่งมั่นของมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณีในการพัฒนาระบบติดตามและตรวจวัดปริมาณอาหารเหลือทิ้งอย่างเป็นระบบ โดยใช้ข้อมูลเชิงประจักษ์จากการดำเนินงานจริงเป็นพื้นฐานในการวิเคราะห์ วางแผน และปรับปรุงประสิทธิภาพการบริหารจัดการอาหารและทรัพยากรภายในมหาวิทยาลัย เพื่อลดการสูญเสียทรัพยากรและส่งเสริมการใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่าและยั่งยืน ทั้งนี้ การดำเนินงานสอดคล้องโดยตรงกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนที่ 2 (SDG 2: Zero Hunger) ภายใต้ตัวชี้วัด 2.2.2 Campus Food Waste และมีส่วนสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนที่ 12 (SDG 12: Responsible Consumption and Production) โดยเฉพาะเป้าหมายย่อย 12.3 ด้านการลดอาหารเหลือทิ้ง และเป้าหมายย่อย 12.5 ด้านการลดการเกิดของเสีย ผ่านการนำข้อมูลไปใช้ประกอบการกำหนดมาตรการป้องกันและลดปริมาณอาหารเหลือทิ้ง ตลอดจนพัฒนาแนวทางการนำทรัพยากรกลับมาใช้ประโยชน์อย่างมีประสิทธิภาพในระยะต่อไป